Art. 1.
Powołuje się do czynnej służby wojskowej wszystkich felczerów, którzy nie przekroczyli
42 roku życia, o ile nie podlegają obowiązkowi służby wojskowej na zasadzie innych
ustaw obowiązujących.
Art. 2.
Felczerzy, powołani w myśl art. 1, obowiązani są, w ciągu 7 dni od dnia ogłoszenia
niniejszej ustawy, stawić się we właściwych powiatowych komendach uzupełnień, celem
spisu i dokonania przeglądu lekarskiego.
Art. 3.
Felczerzy, których pozostawienie na stanowiskach, zajmowanych przed powołaniem, uznane
będzie za niezbędne - mogą być zwolnieni, o czem rozstrzyga Minister Spraw Wojskowych
w porozumieniu z Ministrem Zdrowia Publicznego.
Art. 4.
Felczerów, którzy obecnie znajdują się w służbie wojskowo-sanitarnej, lecz nie przekroczyli
jeszcze 42 roku życia, uważać należy z dniem ogłoszenia niniejszej ustawy, jako objętych
powołaniem, z poborami i rangą, przewidzianą w art. 5, z wyjątkiem roczników poborowych.
Art. 5.
Felczerzy, powołani w myśl niniejszej ustawy, po odbyciu 4-tygodniowego ogólnego wyszkolenia
rekruckiego, otrzymują pobory urzędników wojskowych XI rangi wraz z dodatkami, o ile
wykażą się świadectwem skończonych 4 klas szkoły średniej, względnie równorzędnej,
lub świadectwem ukończonej przy Uniwersytecie Warszawskim, względnie Ziemskiej - Szkoły
Felczerskiej. Za równoznaczne ze świadectwami Warszawskiej Szkoły Felczerskiej, lub
Ziemskiej uznaje się świadectwa, wydane przez Gubernjalne Urzędy Lekarskie oraz przez
Komisję Egzaminacyjną przy Ministerstwie Zdrowia Publicznego z dnia 4 maja 1919 r.
Felczerzy, nie posiadający powyższych kwalifikacji, otrzymują pobory na ogólnych zasadach,
stosowanych w myśl ustawy sejmowej z dnia 29 października 1920 r. o uposażeniu osób
wojskowych (Dz. Ust. № 106 poz. 699).
Art. 6.
Ustawa niniejsza obowiązuje do dnia 1 kwietnia 1922 r.
Art. 7.
Wykonanie niniejszej ustawy powierza się Ministrowi Spraw Wojskowych.
Art. 8.
Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem jej ogłoszenia.