Art. 1.

Za podstawę do wymiaru opłaty stemplowej (należytości) od umowy sprzedaży służy zasadniczo umówiona cena sprzedaży z doliczeniem wartości przyjętych przez kupującego świadczeń ubocznych.

Jednak w razie ustalenia; że suma, obliczona w sposób powyższy, jest niższa od rzeczywistej wartości, odpowiadającej przedmiotowi sprzedaży w danem miejscu i czasie, władza skarbowa ma przyjąć za podstawę. obliczenia opłaty stemplowej wartość rzeczywistą.

Art. 2.

Jeśli zachodzi uzasadniona przyczyna do przypuszczenia, że cena sprzedaży z doliczeniem świadczeń ubocznych nie odpowiada wartości rzeczywistej przedmiotu sprzedaży, władza skarbowa celem ustalenia wartości (art. 1) ma wezwać podatnika do odpowiedniego podwyższenia szacunku, wyznaczając mu termin najmniej 2-tygodniowy do odpowiedzi.

O ile podatnik nie odpowiedział, lub szacunku odpowiednio nie podwyższył, władza skarbowa ustali wartość rzeczywistą na podstawie opinji znawców, zaprzysiężonych przez sąd. Koszty tego ustalenia wartości poniesie podatnik, jeśli wartość, w ten sposób ustalona, przewyższa więcej niż o trzecią część wartość, podaną przez podatnika, lub, w braku oświadczenia z jego strony - sumę ceny sprzedaży wraz ze świadczeniami ubocznemi.

Gdzie niema stale ustanowionych i zaprzysiężonych znawców sądowych dla odnośnego zakresu wiadomości, lub gdy liczba ich nie wystarcza, sąd na żądanie władzy skarbowej ustanowi stałych znawców i odbierze od nich przysięgę. Właściwość sądów w tych przypadkach oraz sposób ustanawiania, zaprzysięgania i wynagradzania znawców określi rozporządzenie.

Art. 3.

Postanowienia art. 2 będą stosowane odpowiednio do umów innego rodzaju, niż umowa sprzedaży, jeżeli według obowiązujących przepisów za podstawę wymiaru opłaty stemplowej (należytości) służyć ma wartość rzeczy, a w dokumencie, zawierającym umowę, bądź wcale nie podano tej wartości, bądź istnieją powody do mniemania, że wartość podana jest niższa od wartości rzeczywistej.

Art. 4.

Prawo do ustalenia rzeczywistej wartości, przysługujące władzy skarbowej na mocy poprzednich artykułów, przedawnia się z upływem lat 5 od chwili dojścia umowy do wiadomości władzy skarbowej, o ile przepisy dzielnicowe nie stanowią inaczej.

Art. 5.

Wykonanie niniejszej ustawy powierza się Ministrom Skarbu i Sprawiedliwości.

Art. 6.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.