Na mocy art. 44 Konstytucji ogłaszam ustawa następującej treści:
Art. 1.
Dla upamiętnienia uznania granic wschodnich Rzeczypospolitej udziela się sprawcom,
współwinnym i uczestnikom przestępstw, popełnionych do dnia 30 marca 1923 r. włącznie,
amnestji na zasadach, określonych w niniejszej ustawie, choćby karę orzeczono dopiero
po tym dniu.
Art. 2.
Amnestja dotyczy przestępstw, należących do właściwości sądów karnych zarówno powszechnych,
jak wojskowych, oraz do właściwości władz administracyjnych.
Art. 3.
Amnestja nie stosuje się do następujących przestępstw, należących do właściwości sądów
karnych powszechnych lub wojskowych:
a)
szpiegostwa lub innego karygodnego działania na szkodę Państwa Polskiego, a na rzecz
obcego państwa, lub w porozumieniu z osoba., w interesie obcego państwa działającą;
b)
przestępstw, ujawniających dążenie do rozpowszechniania zasad ustroju komunistycznego,
lub do ułatwienia wprowadzania w Rzeczypospolitej Polskiej takiego ustroju, jeśli
sprawca w chwili popełnienia czynu ukończył lat 17;
c)
świadomie fałszywego obwiniania przed władzami b. państw zaborczych, lub innych obcych
państw, a także przed jakimikolwiek siłami uzbrojonemi, znajdującemi się w walce z
wojskiem polskiem, o przestępstwa popełnione na szkodę tych państw lub sił zbrojnych,
albo o nieprzychylne zachowanie się względem nich;
d)
umyślnego pozbawienia życia człowieka niezależnie od pobudek lub umyślnego ciężkiego
uszkodzenia ciała, lub takiegoż upośledzenia zdrowia ludzkiego, jeśli przestępstwa
tę popełniono z pobudek osobistego zysku, jednakże wyłączeniem tem nie będą objęte
przestępstwa pozbawienia życia, popełnione w stanie afektu;
e)
rozboju, względnie rabunku;
f)
fałszowania pieniędzy i papierów kredytowych;
g)
stręczenia do nierządu innych wypadków ciągnienia zysku z nierządu drugiej osoby;
h)
przekroczeń przepisów, dotyczących regulowania obrotu pieniężnego z krajami zagranicznymi
oraz obrotu obcemi walutami, a także przemycania zagranicę przedmiotów, których wywóz
jest zakazany;
j)
tajnego gorzelnictwa, jeśli czyn jest zbrodnią;
k)
przestępstw natury karno-skarbowej;
l)
dezercji i innego uchylenia się od służby wojskowej, jeśli sprawca w tym celu opuścił
granice Państwa, lub w tym celu przebywał zagranicą; postanowienie to jednak nie odnosi
się do przestępstw, popełnionych przed dniem 30 marca 1923 roku przez osoby narodowości
niepolskiej, pochodzące z okręgu sądu apelacyjnego we Lwowie, o ile przed upływem
jednego miesiąca od dnia ogłoszenia tej ustawy zostały ujęte, lub stawiły się do dyspozycji
właściwej władzy celem wykonania obowiązku służby wojskowej;
m)
przestępstw, popełnionych z pobudek zysku: 1) przed upływem lat 5 od skazania za inne
przestępstwo, popełnione z tych samych pobudek, lub 2) przez osoby, trudniące się
nałogowo działalnością występną, postanowienia te nie dotyczą przestępstw popełnionych
z nędzy;
n)
przestępstw, popełnionych przez osoby, które wydano państwu obcemu na zasadzie układu
w przedmiocie wydania, lub wzajemnej wymiany, oraz przez osoby, które przed ogłoszeniem
niniejszej ustawy oświadczyły swą zgodę na takie wydanie.
Amnestja nie dotyczy również przestępstw, ulegających karze administracyjnej w myśl
ustawy z dnia 2 lipca 1920 r. (Dz. U. R. P. №67 poz. 449) oraz spraw, należących do
właściwości skarbowych władz administracyjnych i sądów karno-skarbowych, tudzież kar
dyscyplinarnych za przewinienia służbowe z wyjątkiem nagany; wyłączone są również
z pod amnestji przewinienia porządkowe i dyscyplinarne osób wojskowych, przewidziane
w przepisach wojskowych.
Art. 4.
W granicach, określonych w niniejszej ustawie, puszcza się w niepamięć i przebacza:
a)
wykroczenia administracyjne i porządkowe bez względu na rodzaj i wymiar kary, tudzież
przestępstwa, skierowane do dyscyplinarnego ukarania w myśl art. 128 Rozp. Rady Ministrów
z 10 maja 1920 r. (Dz. U. R. P. № 59 poz. 368);
b)
przestępstwa, za które ustawa przewiduje, niezależnie od kar dodatkowych, jako karę
najsurowszą grzywnę lub karę pozbawienia wolności, nie przenoszącą 3 miesięcy, lub
jedną z tych kar.
Postępowanie karne w tych sprawach nie będzie wdrażane, a wdrożone będzie umorzone.
Art. 5.
W granicach, określonych w niniejszej ustawie:
1)
darowuje się prawomocnie orzeczone, a w całości lub części nie wykonane:
a)
kary administracyjne i porządkowe bez względu na rodzaj i wymiar, kary dyscyplinarne
nagany za przewinienia służbowe, tudzież kary dyscyplinarne, wymierzone w myśl art.
128 Rozp. Rady Ministrów z dnia 10 maja 1920 r. (Dz. U. R. P. № 59 poz. 368);
b)
grzywny i kary pozbawienia wolności, orzeczone przez sąd w rozmiarze, nie przenoszącym
3 miesięcy, a jeśli czyn popełniono z nędzy - w rozmiarze, nie przenoszącym jednego
roku;
c)
połowę orzeczonej przez sąd kary pozbawienia wolności, gdy karę orzeczono w rozmiarze
powyżej 3 miesięcy, lecz nie przenoszącym jednego roku;
d)
jedną trzecią część orzeczonej przez sąd kary pozbawienia wolności, gdy karę orzeczono
w rozmiarze, przenoszącym rok jeden; w tym wypadku jednak pozostałe dwie trzecie orzeczonej
kary nie mogą przenosić lat 10;
2)
ogranicza się do lat 10 karę dożywotniego pozbawienia wolności;
3)
zamienia się karę śmierci na karę 15-letniego ciężkiego więzienia (domu karnego);
4)
darowuje się w zupełności wszelkie inne kary, nie wykonane w całości lub w części,
w szczególności kary dodatkowe i nawiązki za przestępstwa leśne, z wyjątkiem ogłoszeń
w druku, nakazanych wyrokiem w sprawach o obrazę czci, oraz umieszczenia w zakładach
wychowawczych poprawczych; do kar dodatkowych na czci stosuje się postanowienia art.
9.
Art. 6.
W granicach, określonych w niniejszej ustawie, puszcza się w niepamięć i przebacza
przestępstwa, wypływające wyłącznie lub w przeważającej mierze z pobudek narodowościowych,
politycznych, religijnych, społecznych, lub społeczno-gospodarczych.
Darowuje się kary, orzeczone za te przestępstwa, bez względu na ich rodzaj i wymiar;
postępowanie karne za te czyny nie będzie wdrażane, a wdrożone będzie umorzone.
Amnestja zupełna, niniejszym artykułem określona, nie stosuje się jednak do przestępstw
umyślnych, które pociągnęły za sobą, lub według zamiaru sprawcy pociągnąć miały: pozbawienie
życia człowieka, ciężkie uszkodzenie ciała, lub zdrowia człowieka, lub uszkodzenie
cudzej własności w większym rozmiarze, lub w okolicznościach szczególnie niebezpiecznych.
Odnośnie do osób, które, dopuściwszy się przestępstw, ulegających zupełnej amnestji
z mocy niniejszego artykułu, wyjechały poza granice Państwa, lub takie przestępstwa
popełniły zagranicą i do 30 marca 1923 r. włącznie nie powróciły w granice Rzeczypospolitej,
postępowanie karne nie będzie wdrażane, a wdrożone będzie umorzone jedynie z mocy
zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej, wydanego dla poszczególnego wypadku.
Art. 7.
O ile w art. 3 inaczej nie postanowiono, puszcza się w niepamięć i przebacza przestępstwa,
przewidziane w kodeksie wojskowym, tudzież darowuje się niewykonane w całości, lub
w części kary, prawomocnie orzeczone, za te przestępstwa, bez względu na rodzaj i
wymiar, wraz z karami dodatkowemi; postępowanie karne w powyższych sprawach nie będzie
wdrażane, a wdrożone będzie umorzone.
Jeśli jednak czyn taki jest przestępstwem z chęci zysku, albo przestępstwem przeciw
obowiązkom subordynacji wojskowej, polegającem na czynnem targnięciu się na przełożonego,
albo dezercją, za którą kodeks wojskowy przewiduje karę śmierci, wówczas mają zastosowanie
postanowienia art. 5.
Puszcza się w niepamięć i przebacza wszelkie inne w poprzednich postanowieniach tej
ustawy niewyłączone, a rozpoczęte najpóźniej w dniu 30 marca 1923 r. dezercje i uchylenia
się od służby wojskowej, o ile sprawca przed upływem jednego miesiąca od dnia ogłoszenia
tej ustawy został ujęty, lub stawił się do dyspozycji właściwej władzy celem wykonania
obowiązków służby wojskowej.
Art. 8.
W razie zbiegu przestępstwa, ulegającego amnestji, z przestępstwem, nie ulegającem
amnestji, kara, orzeczona z uwzględnieniem zbiegu, względnie kara łączna, będzie złagodzona
według słusznego uznania sędziego; przepis niniejszy nie wyklucza umorzenia w myśl
postanowienia niniejszej ustawy toczącego się postępowania sądowego odnośnie do poszczególnych
zbiegających się przestępstw.
Art. 9.
W wypadkach, objętych art. 5 punkt b), art. 6 ustęp pierwszy i ostatni i art. 7, niezdolność,
będąca skutkiem karno-sądowego skazania, lub kary dodatkowe na czci ustają z chwilą
odcierpienia kary, a jeśli według postanowień tej ustawy wykonania kary zaniechano,
natychmiast z mocy samej ustawy.
Art. 10.
W wypadkach, w których nie stosuje się art. 4 p. b), sąd może postępowanie umorzyć,
lub postępowania nie wdrażać, jeśli według okoliczności danego wypadku należałoby,
niezależnie od kar dodatkowych, wymierzyć karę pozbawienia wolności w rozmiarze, nie
przenoszącym trzech miesięcy. W powyższych wypadkach sąd może postępowanie umorzyć,
lub postępowania nie wdrażać jedynie za zgodą prokuratora, a sąd powiatowy lub pokoju
jedynie za zgodą prokuratora przy sądzie okręgowym.
Przepisy niniejszego artykułu stosuje się odpowiednio do przestępstw, popełnionych
z nędzy (art. 5. p. b), jeśli należałoby wymierzyć karę, nie przenoszocą jednego roku
pozbawienia wolności.
Art. 11.
Umorzenie w myśl niniejszej ustawy toczącego się postępowania będzie z mocy samego
prawa uchylone, jeśli osoba, przeciw której toczyło się postępowanie, oświadczy w
ciągu miesiąca po zawiadomieniu o zastosowaniu amnestji, że domaga się przeprowadzenia
tego postępowania.
Art. 12.
Przepisy ustawy niniejszej, dotyczące umorzenia kar, prawomocnie orzeczonych, stosują
się również do przestępstw, ściganych z oskarżenia prywatnego, na wniosek lub z upoważnienia;
natomiast do tych przestępstw nie stosują się przepisy, dotyczące umorzenia, lub zaniechania
postępowania karnego.
Art. 13.
Postanowienia niniejszej ustawy stosują się do osób, które korzystały z ogólnego,
lub szczególnego aktu łaski, jedynie wówczas i o tyle, o ile poprzedni akt łaski przyznawał
im ulgi w mniejszym rozmiarze.
Art. 14.
Amnestję stosuje władza, zarządzająca wykonanie wyroku, względnie orzeczenia, o ile
jej nie zastosowano już przy wydaniu wyroku, względnie orzeczenia.
W sprawach, należących do właściwości sądu okręgowego, wątpliwości w przedmiocie amnestji
rozstrzygać należy na wniosek prokuratora lub stron na posiedzeniu niejawnem (gospodarczem)
po wysłuchaniu prokuratora; to samo postępowanie stosuje się z urzędu lub na wniosek
w razie zbiegu przestępstw (art. 8), tudzież na wniosek prokuratora w wypadkach, przewidzianych
w art. 10. Od decyzji można wnieść zażalenie w ciągu miesiąca od jej doręczenia na
piśmie. Zażalenie wnieść należy do sądu, w toku instancji przełożonego, który rozstrzyga
ostatecznie.
W sprawach, należących do właściwości sądów powiatowych lub pokoju, zażalenie w tym
samym terminie wnieść należy do sądu okręgowego. Poza rozprawą główną sędzia pokoju
orzeka zawsze bez udziału ławników.
Art. 15.
W zakresie sądownictwa wojskowego, tudzież w postępowaniu przed władzami administracyjnemi
stosuje się odpowiednio art. 14.
Art. 16.
Wykonanie ustawy niniejszej porucza się Ministrom: Sprawiedliwości, Spraw Wojskowych
i Spraw Wewnętrznych.
Art. 17.
Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem jej ogłoszenia.