Na mocy art. 44 Konstytucji ogłaszam ustawę następuiącej treści:
Art. 1.
Dla pokrycia wydatków na potrzeby kościelne parafji służyć mogą jako środek pomocniczy
składki, przewidziane w ustawie niniejszej.
Art. 2.
Składki są: a) zwyczajne i b) nadzwyczajne i mogą być wymierzane i pobierane niezależnie
jedna od drugiej.
Art. 3.
Do opłacania składek zwyczajnych są obowiązani:
a)
katolicy tego samego obrządku, zamieszkali w obrębie parafji, o ile opłacają przynajmniej
jeden z podatków, wyszczególnionych w art. 4 pkt. 1;
b)
katolicy tego samego obrządku bez względu na ich miejsce zamieszkania, o ile posiadają
w okręgu parafji nieruchomość albo przedsiębiorstwo przemysłowe, lub handlowe, względnie
wykonywają zajęcie przemysłowe i opłacają z tego tytułu przynajmniej jeden z podatków,
wyszczególnionych w art. 4 pkt. 2.
Art. 4.
Podstawę obliczenia składek zwyczajnych w okręgu parafji stanowią:
1)
Dla osób, wymienionych w art. 3 lit. a):
a)
państwowy podatek dochodowy oraz
b)
państwowe podatki: gruntowy bez oddzielnego dodatku i degresji; podatek od nieruchomości
w gminach miejskich i niektórych budynków w gminach wiejskich, oraz przemysłowy, pobierany
w formie świadectw przemysłowych.
2)
Dla osób, wymienionych w art. 3 lit. b), państwowe podatki: gruntowy bez oddzielnego
dodatku i degresji i podatek od nieruchomości w gminach miejskich i niektórych budynków
w gminach wiejskich, oraz przemysłowy, pobierany w formie świadectw przemysłowych,
- przypadające od położonych w parafji gruntów i nieruchomości budynkowych, albo też
od wykonywania w parafji przedsiębiorstw lub zajęć przemysłowych.
Podstawę obliczenia stanowi wymiar wyżej wspomnianych podatków za rok, poprzedzający
rok poboru składek kościelnych.
Podatek dochodowy, wymierzony od dochodu z uposażeń służbowych, emerytur i zaopatrzeń
osób, należących do parafij wojskowych, nie stanowi podstawy obliczenia składek kościelnych
na rzecz parafij niewojskowych.
Art. 5.
Składka zwyczajna winna być oznaczona w formie procentowego dodatku do podstawy obliczenia.
Wszelkie zwolnienia od podatków, wyszczególnionych w art. 4, przysługujące bądź pewnym
osobom, bądź pewnym przedmiotom z mocy ustaw podatkowych, jak również zmiany w wymiarze
podatków, stanowiących podstawę obliczenia składek, mają analogiczne zastosowanie
do tych składek.
Art. 6.
Dla uchwalenia składek zwyczajnych zgromadzenie parafjalne, składające się z osób,
opłacających w parafji składki w myśl art. 3, wybiera przedstawicielstwo w ilości
od 6 do 15 członków oraz tyluż zastępców z tem; że parafje, liczące do 1000 parafjan,
wybierają 6 członków, parafje od 1000 do 5000 parafjan - członków 12, a parafje ponad
5000 wybierają 15 członków.
W parafjach, mających patrona, zobowiązanego do szczegółowych świadczeń wobec kościoła,
liczba członków przedstawicielstwa zwiększa się o osobę patrona lub jego zastępcę.
Patron lub jego zastępca muszą odpowiadać warunkom art. 13 niniejszej ustawy.
Do przedstawicielstwa należy miejscowy proboszcz lub jego urzędowy zastępca.
Przedstawicielstwo wybiera ze swego grona przewodniczącego, jego zastępcę, sekretarza
i skarbnika.
Regulamin wyboru przedstawicielstwa określa rozporządzenie Ministra Wyznań Religijnych
i Oświecenia Publicznego w porozumieniu z Ministrem Spraw Wewnętrznych.
Zgromadzenie parafjalne zwołuje na wniosek miejscowej rady parafjalnej, utworzonej
zgodnie z prawem kanonicznem, miejscowy duszpasterz, który z urzędu na tem zgromadzeniu
przewodniczy.
O terminie zgromadzenia parafjalnego duszpasterz obwieszcza z podaniem porządku dziennego
zgromadzenia na dwa tygodnie przed terminem zapomocą dwukrotnego ogłoszenia podczas
nabożeństwa głównego w niedzielę lub w dni świąteczne z ambony, zapomocą wywieszenia
zawiadomienia na drzwiach kościelnych, oraz ewentualnie zapomocą dwukrotnego w odstępach
tygodniowych ogłoszenia w miejscowem czasopiśmie.
Art. 7.
Zwyczajne składki nie mogą przewyższać rocznie 5% podstawy obliczenia, mogą być uchwalane
na okresy nie dłuższe niż 5 lat i przeznaczone są na zasilenie funduszów, któremi
rozporządza rada parafjalna.
Nałożenie składki zwyczajnej wyższej od przewidzianej w poprzednim ustępie może mieć
miejsce w wypadkach, zasługujących na szczególne uwzględnienie, i w razie stwierdzenia
konieczności, wymaga zatwierdzenia, na wniosek Ordynarjusza, wojewódzkiej władzy administracji
ogólnej w porozumieniu z izbą skarbową.
Rada parafjalna zawiadamia pisemnie każdą z osób, wymienionych w art. 3, o wysokości
składki i o terminie jej płatności, oraz przeprowadza pobranie składki.
Nie uiszczone w terminie składki ściągają przymusowo na wniosek rady parafjalnej zarządy
gmin w trybie, przewidzianym w rozporządzeniu Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22
marca 1928 r. o postępowaniu przymusowem w administracji (Dz. U. R. P. Nr 36, poz.
342).
Art. 8.
Składkami zwyczajnemi zarządza rada parafjalna.
Art. 9.
Do składek nadzwyczajnych stosują się analogiczne postanowienia art. 3, 4 i 5 z tem,
że składki te użyte być mogą tylko na wydatki, związane z budową, przebudową i konserwacją
świątyń oraz innych budynków kościelnych, jak również na wydatki, związane z założeniem,
urządzeniem i rozszerzeniem cmentarzy grzebalnych, gdy zwyczajne, przeznaczone dla
tych celów, dochody kościelne okażą się nie wystarczające.
Składkę nadzwyczajną uchwala przedstawicielstwo, powołane zgodnie z art. 6 ustawy
niniejszej.
Składki nadzwyczajne mogą być tylko jednorazowe, przyczem pobranie ich może być rozłożone
na szereg lat.
Od obowiązku uiszczenia składki nadzwyczajnej zwolniony jest patron oraz inne osoby,
obowiązane z mocy szczególnych przepisów do specjalnych stałych świadczeń na rzecz
parafji, o ile udział patronacki lub roczna wartość tych świadczeń przewyższa kwotę
składki, przypadającej w danym roku od wspomnianych osób; w przeciwnym razie osoby
te obowiązane są do uiszczenia nadwyżki.
Udział patronacki wynosi ustaloną przez przepisy prawne część składki nadzwyczajnej.
Art. 10.
Rada parafjalna, przedkładając przedstawicielstwu wniosek o uchwalenie składki nadzwyczajnej,
obowiązana jest:
a)
przedstawić umotywowaną potrzebę wydatków i cele, na które ma być użyta składka,
b)
określić na podstawie przedstawionego kosztorysu wysokość projektowanej składki i
ilości lat, w ciągu których składka ma być pobrana.
Art. 11.
Do wykonania uchwały przedstawicielstwa o nałożeniu składki nadzwyczajnej powołany
jest komitet wykonawczy.
Komitet wykonawczy składa się nie mniej niż z 3 i nie więcej niż z 6 członków, tyluż
zastępców oraz z miejscowego duszpasterza.
1/3 członków komitetu mianuje właściwy Ordynarjusz, 2, 3 członków wybiera przedstawicielstwo
ze swego grona na okres trwania uchwalonych prac. Członkowie komitetu wykonawczego
wybierają ze swego grona przewodniczącego, jego zastępcę, skarbnika i sekretarza.
Komitet wykonawczy układa budżet i plan robót, które mają być wykonane i których koszty
mają być pokryte z uchwalonej składki nadzwyczajnej. Komitet wykonawczy przedstawia
projekt budżetu i planu robót Ordynarjuszowi, który zwraca się do właściwych władz
państwowych o ich zatwierdzenie i czuwa nad ich wykonaniem.
Przewidziane roboty komitet wykonawczy może przeprowadzić we własnym zarządzie lub
zlecić ich wykonanie osobie trzeciej.
Komitet wykonawczy jest upoważniony do uskuteczniania wydatków jedynie na te cele,
które zostały uchwalone przez przedstawicielstwo, oraz do zarządzania jedynie temi
sumami, które wpływają ze składki nadzwyczajnej, jako też ewentualnie przekazanemi
przez radę parafjalną na te cele.
Za zezwoleniem izby skarbowej w porozumieniu z wojewódzką władzą administracji ogólnej,
wydanem na wniosek właściwego Ordynarjusza, komitet wykonawczy może w wyjątkowych
wypadkach zaciągać pożyczki do wysokości 3/4 uchwalonej składki nadzwyczajnej.
Działalność komitetu wykonawczego powinna być zgodna z ust. 2 i 3 art. XIV Konkordatu
pomiędzy Stolicą Apostolską a Rzecząpospolitą Polską, podpisanego w Rzymie dnia 10
lutego 1925 r. (Dz. U. R. P. Nr 72, poz. 501), oraz wskazówkami prawa kanonicznego
co do przepisów liturgicznych i sztuki kościelnej.
Art. 12.
Przedstawicielstwo wybierane jest przez równe, tajne i bezpośrednie głosowanie. Prawo
wybierania zależne jest od następujących warunków:
b)
przynależność do Kościoła Katolickiego i danego obrządku,
d)
opłacanie podatków w myśl art. 3.
Na czas postępowania upadłościowego, utraty praw obywatelskich, ubezwłasnowolnienia
i kary więziennej prawo wybierania ulega zawieszeniu.
Przy wyborach rozstrzyga zwykła większość głosów; w razie równości głosów rozstrzyga
los, który z kandydatów jest wybrany.
Art. 13.
Członkiem przedstawicielstwa i komitetu wykonawczego tak z nominacji jak z wyboru
może być każda osoba, posiadająca prawo wybierania, ukończonych 30 lat i korzystająca
w pełni z praw cywilnych.
Prawo wybieralności nie przysługuje osobie, znanej z bezrządu co do majątku lub ze
złych obyczajów.
Mandat członka, względnie jego zastępcy, wygasa w razie utraty jednego z warunków,
wymienionych w ust. 1.
Art. 14.
Do kompetencji przedstawicielstwa w sprawie nałożenia składki nadzwyczajnej należy:
a)
uchwalanie zgodnie z art. 9 ust. 1 celów lub robót, na które składka nadzwyczajna
ma być pobrana;
b)
uchwalanie wysokości składki nadzwyczajnej;
c)
określanie ilości lat, w ciągu których składka ma być pobrana;
d)
wybór 2/3 komitetu wykonawczego.
Uchwały przedstawicielstwa umieszczane być winny w protokóle, który po podpisaniu
przez przewodniczącego i sekretarza przekazuje się komitetowi wykonawczemu.
Art. 15.
Składka nadzwyczajna może być pobrana w ratach rocznych.
Uchwały przedstawicielstwa i komitetu wykonawczego o składce nadzwyczajnej wymagają
zatwierdzenia, na wniosek Ordynarjusza, wojewódzkiej władzy administracji ogólnej
w porozumieniu z izbą skarbową.
Nowa składka może być nałożona po spłaceniu składki poprzedniej.
Składkę nadzwyczajną pobiera komitet wykonawczy, który zawiadamia pisemnie każdą z
osób, wymienionych w art. 3, o wysokości składki i o terminie jej płatności oraz przeprowadza
pobranie składki. Nie uiszczone w terminie składki ściągają przymusowo na wniosek
komitetu wykonawczego zarządy gmin w trybie, przewidzianym w rozporządzeniu Prezydenta
Rzeczypospolitej z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu przymusowem w administracji
(Dz. U. R. P. Nr 36, poz. 342).
Art. 16.
Postępowanie szczegółowe przy układaniu spisu członków zgromadzenia parafjalnego przy
wymiarze i poborze składek, przy zatwierdzaniu uchwał w sprawie nałożenia składki
nadzwyczajnej, przy ustalaniu planu robót i wydatków oraz właściwość władz państwowych
określa rozporządzenie Ministra Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego w porozumieniu
z Ministrami Skarbu i Spraw Wewnętrznych. Zasady tego rozporządzenia będą uzgodnione
z właściwą władzą duchowną.
Art. 17.
Ustawa niniejsza uchyla wszystkie dotychczasowe przepisy, dotyczące pobierania podatków,
względnie składek kościelnych, z wyjątkiem przepisów, określających wymiar udziału
patrona (datku patronackiego), które do czasu nowego układu, przewidzianego w art.
XXI Konkordatu, pozostają w mocy.
Sprawy, wszczęte na podstawie uchwał reprezentacyj gminnych i dozorów kościelnych
w województwach poznańskiem, pomorskiem oraz na podstawie uchwał konkurencyjnych w
województwach krakowskiem, lwowskiem, tarnopolskiem i stanisławowskiem powinny być
zakończone w ciągu jednego roku od chwili wejścia w życie ustawy niniejszej zgodnie
z przepisami prawnemi, które obowiązywały w tych województwach przed wejściem w życie
ustawy niniejszej.
Sprawy, nie zakończone w tym czasie, będą powierzone komitetom wykonawczym, przewidzianym
w ustawie niniejszej.
Art. 18.
Wykonanie ustawy niniejszej porucza się Ministrowi Wyznań Religijnych i Oświecenia
Publicznego w porozumieniu z Ministrami Spraw Wewnętrznych i Skarbu.
Art. 19.
Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1934 r. i obowiązuje na całym
obszarze Rzeczypospolitej z wyjątkiem województwa śląskiego.