Ustawa skarbowaz dnia 29 marca 1939 r.na okres od 1 kwietnia 1939 r. do 31 marca 1940 r.

W planach finansowo-gospodarczych, objętych budżetem na rok 1939/40, ustala się:

Na pokrycie rozchodów zwyczajnych i nadzwyczajnych przedsiębiorstw, zakładów i monopolów państwowych oraz Funduszu Kwaterunku Wojskowego i Funduszu Pracy służą ich wpływy zwyczajne i nadzwyczajne oraz dopłaty ze Skarbu, wymienione w art. 1.

Kredyty, przewidziane w budżecie na rok 1939/40 (art. 1), będą otwierane przez Ministra Skarbu miesięcznie.

Przepis o miesięcznym otwieraniu kredytów przez Ministra Skarbu nie dotyczy:

Minister Skarbu ma prawo na wniosek właściwego Ministra:

Przeniesienia kredytów, wymienione w punkcie A lit. a) i b), mogą być uskuteczniane tylko za zgodą Prezesa Rady Ministrów. Przeniesienia te, jak również i przeniesienia, wymienione w punkcie A lit. c), nie mogą być dokonywane w celu zwiększenia wydatków na płace, z wyjątkiem przeniesień na płace dla personelu nauczycielskiego (par. 1 „Płace”) w części 13 w dz. 4 rozdz. 1 „Szkoły powszechne, specjalne i ochronki” i rozdz. 2 „Szkoły średnie ogólnokształcące i zakłady kształcenia nauczycieli”, w dz. 5 - rozdz. 1 „Szkoły przemysłowe, handlowe i gospodarstwa domowego” i rozdz. 2 „Szkoły rolnicze”, w dz. 6 rozdz, 1 „Szkolnictwo akademickie” oraz w dz. 7 rozdz. 1 „Szkoły artystyczne”.

Uprawnienia Prezesa Rady Ministrów, wynikające z ust. (2) oraz Ministra Skarbu, wynikające z ust. (1) pkt A, lit. a) i b) przysługują odnośnie do części: 2a - Marszałkowi Sejmu, 2b - Marszałkowi Senatu, 3 - Prezesowi Najwyższej Izby Kontroli.

O dokonaniu zmian, przewidzianych w ust. (1) i (2) artykułu niniejszego, Minister Skarbu zawiadamia natychmiast Najwyższą Izbę Kontroli.

O dokonaniu zmian, przewidzianych w ust. (3) artykułu niniejszego Marszałek Sejmu i Marszałek Senatu zawiadamiają natychmiast Najwyższą Izbę Kontroli i Ministra Skarbu, a Prezes Najwyższej Izby Kontroli - Ministra Skarbu.

W razie uzyskania nadwyżek ponad kwoty, przewidziane w budżecie dochodów, lub oszczędności w budżecie wydatków, może Rada Ministrów na wniosek Ministra Skarbu przyznać funkcjonariuszom państwowym, osobom wojskowym, szeregowym Policji Państwowej i Straży Granicznej oraz pracownikom przedsiębiorstw, monopolów i funduszów państwowych, pobierającym uposażenie nie przekraczające wraz ze wszystkimi dodatkami kwoty 200 złotych miesięcznie i mającym na utrzymaniu jedno lub więcej dzieci, dodatek do uposażenia. Kwota tego dodatku nie powoduje obciążenia uposażenia specjalnym podatkiem od wynagrodzeń.

W celu dokonania wypłaty wymienionego dodatku upoważnia się Radę Ministrów do odpowiedniego zwiększania wydatków osobowych w częściach budżetu od 1 - 15.

Liczba funkcjonariuszów, zatrudnionych w administracji cywilnej, nie może w obrębie każdej części tak w liczbie ogólnej, jak i w poszczególnych grupach uposażenia przekraczać ilości etatów osobowych, ustalonych w załączonym do ustawy skarbowej wykazie.

Obsadzanie etatów w poszczególnych grupach uposażenia ponad ilość, przewidzianą w wykazie, może nastąpić tylko przy zmniejszeniu o tę samą ilość obsady etatów w grupach wyższych.

Bezprocentowy kredyt, przysługujący Skarbowi Państwa w Banku Polskim na podstawie art. 53 lit. f) statutu Banku Polskiego (Dz. U. R. P. z 1936 r. Nr 62, poz. 455), będzie stanowił w roku budżetowym 1939/40 fundusz obrotowy Skarbu Państwa.

Minister Skarbu ma prawo zarachować kwoty, podjęte z tego funduszu, na dochód części 8 budżetu, zwroty zaś do tego funduszu - jako wydatki w tej samej części.

Upoważnia się Ministra Skarbu do udzielania związkom samorządu terytorialnego i gospodarczego z zapasów kasowych pożyczek na termin nie dłuższy niż 12 miesięcy.

Łączna kwota tych pożyczek nie może w ciągu roku budżetowego 1939/40 przekroczyć 20% sumy udziałów w podatkach państwowych i dodatków do tych podatków, pobieranych przez kasy państwowe na rzecz wszystkich związków samorządowych.

Nie można dokonywać żadnych wydatków z zapasów kasowych lub lokat w bankach państwowych z wyjątkiem przypadków, przewidzianych w ust. (1).

Kredyty, przewidziane w załączonym budżecie, są ważne do dnia 31 marca 1940 r.

Po tym terminie kredyty na wydatki w części 6 budżetu w paragrafach 1 i 2 działu 2, w części 12 w dziale 8, w części 13 w działach 10, 12 i 13 oraz na cele budowlane, jak również na cele Funduszu Kwaterunku Wojskowego i Funduszu Pracy, mogą być użyte w ciągu najpóźniej trzech miesięcy pod warunkami, ustalonymi przez Ministra Skarbu,

Ograniczenie, zawarte w ust. (1), nie dotyczy kredytów na odpisy i rozchodów na rachunek zysku handlowego, przewidzianych lub ustalonych w trybie art. 6 w planach finansowo-gospodarczych przedsiębiorstw, zakładów i monopolów państwowych.

Przedłuża się do dnia 31 marca 1940 r. dla celów równowagi budżetowej moc obowiązującą dekretu Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 14 listopada 1935 r. o specjalnym podatku od wynagrodzeń, wypłacanych z funduszów publicznych   (Dz. U. R. P. Nr 82, poz. 503) ze zmianami, wprowadzonymi ustawą z dnia 30 marca 1936 r.   (Dz. U. R. P. Nr 23, poz. 187) oraz wynikającymi z artykułu niniejszego.

Podatek ten będzie pobierany od wynagrodzeń:

Określone w art. 3 pkt 1) lit. a) i b) dekretu z dnia 14 listopada 1935 r.   (Dz. U. R. P. Nr 82, poz. 503) stawki wynagrodzeń wolnych od podatku specjalnego podwyższa się ze 100 zł do 200 zł i ze 110 zł do 220 zł.

Rada Ministrów może, na wniosek Ministra Skarbu, w drodze rozporządzeń skracać terminy, określone w ust. (2) lit. a) i b), obniżać stopy procentowe, ustalone w ust. (2) pkt 1) i 2), oraz podwyższać stawki wynagrodzeń wolnych od podatku specjalnego.

Związki samorządu terytorialnego, związki międzykomunalne (celowe) oraz przedsiębiorstwa, banki, zakłady i instytucje tych związków, Związek Rewizyjny Samorządu Terytorialnego, komunalne kasy oszczędności i banki komunalne mogą, działając zgodnie z ustawą o finansach komunalnych, nie pobierać podatku specjalnego od wynagrodzeń, wypłacanych ze swoich funduszów.