Artykuł 3
W swoich działaniach na arenie międzynarodowej Unia kieruje się zasadami demokracji,
państwa prawa, powszechności i niepodzielności praw człowieka i podstawowych wolności,
poszanowania godności ludzkiej, równości i solidarności oraz respektuje zasady Karty
Narodów Zjednoczonych i prawa międzynarodowego.
Unijna wspólna polityka bezpieczeństwa i obrony jest integralną częścią wspólnej polityki
zagranicznej i bezpieczeństwa i zapewnia Unii zdolność operacyjną do podejmowania
misji poza Unią w celu utrzymywania pokoju, zapobiegania konfliktom i wzmacniania
międzynarodowego bezpieczeństwa zgodnie z zasadami Karty Narodów Zjednoczonych.
Pozostaje ona bez uszczerbku dla polityki bezpieczeństwa i obrony każdego z Państw
Członkowskich, w tym Irlandii, oraz nie narusza zobowiązań żadnego z Państw Członkowskich.
Traktat z Lizbony nie wpływa na tradycyjną irlandzką politykę neutralności wojskowej
ani jej nie narusza.
Od Państw Członkowskich - w tym Irlandii, działającej w duchu solidarności i bez uszczerbku
dla jej tradycyjnej polityki neutralności wojskowej - zależeć będzie, jak określą
charakter pomocy lub wsparcia dla Państwa Członkowskiego, będącego przedmiotem ataku
terrorystycznego lub ofiarą agresji zbrojnej na swoim terytorium.
Wszelkie decyzje o zorganizowaniu wspólnej obrony będą wymagać jednomyślnej decyzji
Rady Europejskiej. Państwa Członkowskie, w tym Irlandia, podejmą decyzję - zgodnie
z postanowieniami Traktatu z Lizbony i z odpowiednimi wymogami konstytucyjnymi - czy
stworzyć wspólną obronę.
Żadne z postanowień niniejszego tytułu nie wpływa na stanowisko ani politykę żadnego
innego Państwa Członkowskiego w dziedzinie bezpieczeństwa i obrony, ani takiego stanowiska
i takiej polityki nie narusza.
Każde Państwo Członkowskie podejmie decyzję - zgodnie z postanowieniami Traktatu z
Lizbony i z krajowymi wymogami prawnymi - czy uczestniczyć w stałej współpracy strukturalnej lub w pracach Europejskiej Agencji
Obrony.
Traktat z Lizbony nie przewiduje utworzenia armii europejskiej ani poboru do jakiejkolwiek
formacji wojskowej.
Nie wpływa on na prawo Irlandii ani żadnego innego Państwa Członkowskiego do określenia
charakteru i zakresu swoich wydatków na obronę i bezpieczeństwo oraz do określenia
charakteru swoich zdolności obronnych.
Irlandia lub każde inne Państwo Członkowskie podejmą decyzję - zgodnie z krajowymi
wymogami prawnymi - czy uczestniczyć w określonej operacji wojskowej.