1.
Używanie środków odurzających, substancji psychotropowych, środków zastępczych lub
nowych substancji psychoaktywnych przez osoby umieszczone w okręgowych ośrodkach wychowawczych,
zakładach poprawczych i schroniskach dla nieletnich ustala się na podstawie:
1)
rozmów wstępnych po przyjęciu;
2)
wyników badań lekarskich;
3)
wyników badań psychologicznych;
4)
danych zawartych w dokumentacji dotyczącej nieletnich;
5)
wyników testów diagnostycznych.
2.
W przypadku stwierdzenia używania środków odurzających, substancji psychotropowych,
środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych u osób, o których mowa w
ust. 1, przeprowadza się szczegółowy proces diagnozy z udziałem lekarza, specjalisty
psychoterapii uzależnień, specjalisty w dziedzinie psychoterapii uzależnień lub psychologa
w celu stwierdzenia uzależnienia od tych środków i jego stopnia oraz potrzeby leczenia
przez podmiot leczniczy lub lekarza wykonującego zawód w ramach praktyki zawodowej
lub skierowania albo przeniesienia do okręgowego ośrodka wychowawczego albo zakładu
poprawczego, w którym realizuje się system wychowawczy resocjalizacyjno-terapeutyczny.
3.
Do okręgowych ośrodków wychowawczych i zakładów poprawczych, w których realizuje się
system wychowawczy resocjalizacyjno-terapeutyczny, osoby uzależnione kieruje się albo
przenosi w oparciu o diagnozę stwierdzającą uzależnienie, sporządzoną przez lekarza,
z uwzględnieniem opinii przygotowanej przez specjalistę psychoterapii uzależnień,
specjalistę w dziedzinie psychoterapii uzależnień lub psychologa.