po rozpoznaniu w trybie
art. 92 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania
przed Trybunałem Konstytucyjnym
(Dz. U. z 2019 r. poz. 2393), na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 grudnia 2022 r., wniosku Pierwszego Prezesa Sądu
Najwyższego o zbadanie zgodności:
art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5, ust. 1c, ust. 1d i ust. 1da ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r.
o kierujących pojazdami
(Dz. U. z 2020 r. poz. 1268, ze zm.) w związku z
art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny
oraz niektórych innych ustaw
(Dz. U. poz. 541, ze zm.) z
art. 2, art. 45 ust. 1 i art. 78 Konstytucji,
Art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny
oraz niektórych innych ustaw
(Dz. U. poz. 541, ze zm.), rozumiany w ten sposób, że podstawę wydania decyzji, o której mowa w
art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami
(Dz. U. z 2021 r. poz. 1212, ze zm.), stanowi wyłącznie informacja organu kontroli ruchu drogowego o ujawnieniu popełnienia
czynu opisanego w
art. 135 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym
(Dz. U. z 2022 r. poz. 988, ze zm.), jest niezgodny z
art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
umorzyć postępowanie w pozostałym zakresie.
Orzeczenie zapadło jednogłośnie.